RSS  

سس یونجه : (Cuscuta sp) 

گیاهی است یکساله،از خانواده cuscutaceae که با بذر تکثیر می یابد. فاقد کلروفیل بوده،که خود قادر به تامین مواد غذایی مورد نیاز نبوده و به صورت انگل از مواد غذایی سایر گیاهان استفاده میکند.به عبارت دیگر:این گیاه عالی ریشه ندارد و کاملاً به گیاهان میزبان خود وابسته است.رنگ رشته های این سس نارنجی مایل به زرد است.مهم ترین میزبان آن یونجه است . سس نه تنها طعم یونجه را به عنوان علوفه نامطلوب می سازد بلکه آن را تا حدی نیز سمی می نماید. در صورت کنترل ننمودن آن محصول از نظر کمی و کیفی کاهش یافته و عمر مزرعه کوتاه می شود . میزبان های دیگر این سس عبارتند از : چغندرقند. بعضی از سبزی های جالیز . شبدر قرمز . نخود سفید.
سسی که معمولا به علف های هرز کنار مزارع و جاده ها . به خصوص خارشتر میزند . از این نوع سس است.

مناطق انتشار:

گیاه انگل سس در تمام یونجه کاری های بخش خنجین کم و بیش قابل مشاهده است و خسارت آن بر عملکرد این محصول بسیار شدید است . از آنجا که کشاورزان منطقه در هنگام کاشت اولیه یونجه به 1- استفاده از کود های کاملا پوسیده و عاری از بیماری و نیز 2- بوجاری بذر توجه نمی کنند می توان گفت که این دو فاکتور مهم ترین دلیل اپیدمی شدن این بیماری در منطقه است و دلیل دیگر عدم توجه زیاد کشاورزان به این بیماری این است که چون خسارت این بیماری برای کشاورزان کاملا ملموس نیست برای کنترل آن اهمیت زیادی قائل نیستند.

گیاهشناسی:
ساقه های آن بدون برگ و به صورت رشته های نازک و نخ مانند به رنگ زرد متمایل به نارنجی است که به دور ساقه و برگ گیاه میزبان می پیچد و با ایجاد مکینه هایی به ان متصل می شود.از محل اتصال سس به گیاه میزبان،رشته های زیادی خارج شده و در جهات مختلفی حرکت میکند و سایر اندامهای میزبان یا بوته های مجاور را آلوده می سازد.این گسترش با پیشروی آلودگی ادامه می یابد و پس از مدتی توده های انبوه سس به صورت لکه های زردرنگ و به اندازه های مختلف در مزارع ظاهر میشود.یک بوته سس با پیشروی خود میتواند لکه ای به قطر 3متردریک مزرعه یونجه به وجود آورد ،در آلودگی شدید80تا100درصد مزرعه را میپوشاند. که در این موقع با جذب مواد غذایی و جلوگیری از رسیدن نور به یونجه شدیداً رشدو نمو گیاه میزبان را مختل و ان را نابود میکند.
رشته های سس گلهای کوچک سفیدرنگی تولید میکنند، بذرهای ریز و گرد این گیاه سطح صاف دارند و رنگشان خاکستری مایل به قهوهای است.بذر سس پس از قرار گرفتن در شرایط مساعد جوانه زده،رشته نخ مانندی به طول10سانتی متر از ان خارج میشود وبه دنبال میزبان میگردد.اگر میزبانی پیدا نشود پس از مدت کوتاهی(تقریبا10تا15روز)ذخیره غذایی دانه تمام شده گیاه از بین خواهد رفت.بذر سس پوسته خارجی سفت و بسیار محکمی دارد که ان را از عوامل نامساعد محیطی حفظ میکند و به بذر امکان میدهدکه10تا20سال در زمین زنده بماند.هر سال تعدادی از بذرها که پوسته خارجی انها نرم و قابل نفوذ شده باشد در مزارع میرویند.بدین ترتیب،رویش بذر در یک زمین الوده سالها ادامه خواعد داشت.هر قدر خاک نرمتر و مواد الی و رطوبت ان بیشتر باشد،میزان بیشتری از بذرهای سس جوانه میزنند و میرویند.رشته،پس از خارج شدن از بذر و امدن به سطح زمین و یافتن میزبان ارتباطش با زمین قطع میشود.
روشهای کنترل:
بهترین راه مبارزه با سس ان است که از آلودگی مزارع و باغها جلوگیری شودو در صورت آلودگی از راههای مختلف با ان مبارزه کرد.برای جلوگیری از آلودگی رعایت نکات زیر ضروری است.

 -1. از بذرهای عاری از بذر سس استفاده شود برای این کار باید در بوجاری بذر محصولات دقت شود.
 -2. اگر قرار باشد کود دامی به زمین اضافه شود باید دقت کرد که حتما از کود پوسیده استفاده شود.
 3. - علفهای هرز زمینهای زیر آیش و اطراف مزارع را که کانونهای تکثیر و انتقال هستند باید به موقع و قبل از اینکه سس به بذر بنشیند، به وسیله شخم سطحی نابود کرد.
 -4. از پخش شدن رشته های سس به وسیله ادوات کشاورزی باید جلوگیری شود واجازه داده نشود که این رشته ها به قسمتهای سالم مزارع راه یابند.

مبارزه با سس به صورت مکانیکی و شیمیایی انجام میشود.مبارزه مکانیکی شامل چیدن و از بین بردن مناطق آلوده، خارج کردن لکه های سس از مزرعه،و چرای دام در مزرعه است که این راه مخصوصاً در مزارع یونجه انجام میگیرد.چرای دام بدین ترتیب است که در اواخر زمستان و یکی دو مرتبه در بهار و پس از برداشت محصول، مزرعه توسط گوسفند چرانیده میشود.سوزاندن لکه های انگل با شعله افکن، پوشاندن لکه های آلوده با کاه یا کلش به طور متراکم و به ضخامت10تا15سانتی متر،وغرقاب کردن مزارع آلوده به منظور خفه کردن رشته های سس نیز از جمله راههایی هستند که در مبارزه مکانیکی با این انگل استفاده می شوند.

کنترل شیمیایی سس در مزارع یونجه:
  -1کلرتال دیمتیل) داکتال) 12- 8  (wp75%) کیلوگرم در هکتار؛ بعد از کاشت قبل از سبز شدن یا اوایل بهار قبل از بیدار شدن یونجه
2 - پاراکوات (گراماکسون5- 3 (sl20%) ( لیتر برای ازبین بردن هسته آلودگی

سرطان طوقه‌ي مـــــــو Grapevine crown gall

بيماري در گياهان مختلف ناشي از گونه‌هاي Agrobacterium است؛ عامل بیماری در انگور باکتری  Agrobacterium vitis  میباشد . باكتري عامل بيماري در گذشته تحت عنوان بيووار 3 گونه A. tumefaciens ناميده ‌مي‌شد.

مناطق انتشار:

این بیماری بیشتر در تاکستان هایی دیده می شود که به حال خود رها شده و از نظر اصول باغبانی به آنها رسیدگی نمی شود . از آنجایی که زمستان منطقه خنجین بسیار سرد است(حدود 25- درجه سانتیگراد ) ، باغداران این منطقه برای حفظ باغها از سرما شاخه های آن را در زیر خاک یا زیر پوششهای مختلف قرار میدهند که این می تواند تا حدودی میزان آلودگی باغ را کاهش دهد در حالیکه آسیب حشرات و نیز عدم خاک کردن شاخه های درخت سبب زخمی شدن شاخه ها شده و این مهمترین عامل مستعد کردن گیاه در برابر این باکتری می باشد. علایم مشخص بیماری را میتوانیم در تاکستان های دشت آشاقه خنجین و نیز در باغهای کسراصف، سمقاور وگورچان مشاهده کرد.

علایم بیماری :

نشانه‌ي این بیماری تشكيل قسمتهاي متورم در طوقه و ندرتاً ريشه و ساقه گياه است. گالها به علت رشد وتكثير سرطاني ياخته‌هاي آلوده ايجاد مي‌شوند. تبديل ياخته‌هاي عادي به ياخته‌اي سرطاني بر اثر ورود پلاسميد مولد غده     plasmid Ti) ) به ياخته و ادغام DNA مولد غده (Ti DNA) در كروموزم ياخته صورت مي‌گيرد علایم بیماری  ابتدا بصورت غده های  ریز و تقریبا کروی روی ریشه، شاخه ،دمبرگ، رگبرگ ،و ساقه بخصوص  در نزدیکی طوقه درخت  ظاهر می شود.غدهای کوچک به رنگ سفید ،نرم و گوشتی هستند وسپس بزرگ می گردند.سطح خارجی غده ها به علت فساد خارجی  به رنگ قهوه ای تا سیاه در می آید که ممکن است در پاییز  از خارج به  داخل  پوسیده  شوند  و در سال بعددوباره در همان  جا ظاهر می گردند.خوشه های  درختان مبتلااغلب  تنک  هستند و گاهی  روی  شا خه ها  آلوده  می خشکند.

مبارزه:

برای کنترل این بیماری رعایت موارد زیر ضروری است:  

1- انتخاب قلمه سالم از موستان سالم.

2- عدم ابیاری موستان سالم با آبی که از موستان آلوده می گذرد.

3- مبارزه با حشرات ریشه خوار بالاخص لارو زنجره مو در خاک.

4- هرس شاخهای  آلوده و ضد عفونی ادوات  باغبانی با محلول ده در

 صد هیپوکلریت سدیم یا محلول یک در هزار سوبلیمه.

5- کشت ذرت یا سایر غلات در زمینهای آلوده به مدت چند سال.